پیدا شدن
یکی از آن چیزهای پراکنده همین ژاله موسوی است. پراکنده ای که مجتمع نمی شود.
دوباره می آییم و دوباره می رویم هر دوی ما میان دو هیچ مطلق.
گاهی به یاد کودکی ها یمان دلم برایش تنگ می شود. این هم ادای دینی به دل کودک ام.
+ نوشته شده در سه شنبه سی و یکم شهریور ۱۳۸۸ ساعت 20:58 توسط reza mousavi
|
