http://www.mashrotenews.com/?p=3229

طراحی تی شرت برای یکی از قهرمانان ملی.

....

 به مسير بادها فکر کن

                                            در سيبری

                              خاطره های خوب داشتن

                                                   چای را بجوش می آورد

* از http://ganjine.persianblog.ir/ جواد گنجعلی / چهارم شخص مفرد.

ما دوباره توی شهر ول می شویم / و هی ول می شویم / و هی ... / ویلان می شویم / طوف می کنم / در راسته ی ولی عصر / پارک ساعی و ... / شهر / تف می کنم به هر چه شهر است / به هر چه طا تا به تو برسم / تا به تو برسانم / به چهاراه های قرمز هنگامی که اتوبوس ها از روی جسد گربه ها می گذرند / عق می زنی و تف می کنم / در هجومی از اتوبوس ها ی دوکابینه ی ولی عصر / که می گذرند از جسد گربه ها ی مرده / و جنین هایی که در جوی های خیابان سردشان است / از باد که از اتوبوس که رد می شود / از کنارمان / تا کنار بیایی ام .

 اول اردیبهشت 77 است. دیشب دوباره بوی تعفن بلند شد. انگار فاضل آب های زیرزمینی به سطح آمده اند. به دکتر زنگ زدم گفت نمی تواند کمکم کند. مثل همیشه هستم. کمی خسته تر. کمی شکسته تر. باید بلند شوم. شروع کنم به سماع در خودم در آیینه. در خودم بچرخم. یک دست جام باده و یک دست زلف یار. برا پریدن اضافه وزن دارم. پس بیا رویم تا می خوریم شراب ملک ری خوریم. سنگین هستم. ارتباطم با دنیا زیادی است. چسبیده ام به استکان های چای و کتاب ها و دمپایی ها و تی شرتی که مینا برایم خریده. به بوی عطر یاتاقان و ... ساعت دوباره شروع کرده به تیک تاک هایش. دوباره ساعت زنده می شود و پله ها آغاز شده اند. به سمتی از بالا به سمتی از پایین. بالا . پایین. بالا. پایین ... . و دوباره پایین. می خواهم این طناب های ندیدنی را پاره کنم. برگردم به آن جایی که بودم. کنار پنجره هایی که رو به دیوار باز می شدند. و دیوارهایی که روی دیوار ساخته بودند. صحنه های آخر کودکی ایوان را می خواهم دوباره ببینم. از کنار درخت از کنار گنجشک ها.... و .... .

ساعت با عقربه های قرمزاش. تو در خیابان دنبال اشیائ گمشده می گردی و ... دنبال ساعتی با عقربه های قرمز. تا در روز دوازدهم فروردین هر سال به من هدیه اش کنی..

فراموش نمی کنم که دیگر در روی زمین هیچ انسان بزرگی وجود ندارد. همه کنار هم و در یک صف جلو می رویم. و دوباره توی جوی ها نوزادهای مرده به دنیا می آیند. و تو در من در خیابان ایرانپارس نوزادهای مرده به جا می گذاری. تا از نوزادهای مرده بارور شوم. تا کمی به سطح بیایم. بابت این ساعت فکر می کنی باید تشکر کنم؟

از آثار منتشر شده اي او مي توان به مقام باستان ( تكنوازي تنبور) و CD جمله يكي بود به عنوان خواننده و آهنگ ساز اشاره كرد. برخي از آثار در دست انتشار وي آلبوم ملامت دوست ، رساله اي در ريتم و كتاب آموزش تنبور در 3 جلد مي باشد.

CD جمله يكي بود اثري پژوهشي در رابطه با موسيقي خانقاهي است كه سال گذشته توسط حوزه هنري منتشر شد. البته با تغيير كلي طرح جلد و حذف يكي از آهنگ ها و حذف موسيقي كاربردي خانقاهي از روي طرح جلد.

مرا حیوان این درگاه کردی       کمی با قیچی ات همراه کردی

نفهمیدی که با اصلاح مویت               چراگاه مرا کوتاه کردی !

این هم با اجازه ی حسین شیردل از وبلاگش

براي مامان : آرزو مي كنم مثل همه ي سال هاي پيش باشي
براي فرهاد جعفري : آرزو مي كنم كافه پيانو چاپ 44 بشود
براي آرمين فغفوري : آرزو مي كنم بابا بشي
براي رضا عاقل نژاد : آرزو مي كنم از طبابت انصراف بدهي
براي دامون : آرزو مي كنم 7 - 8 كيلو چاق بشي
براي نگار قادري : آرزو مي كنم دوستیمون تو سال ۸۸ ادامه پیدا کنه!
براي گل محمد : آرزو ميكنم ببينمت
براي ژاله موسوي : آرامش آرامش آرامشي عميق و پايدار
براي نصرت دادار : آرزو مي كنم الان توي قطب شمال باشي پيرمرد.

برای محمود گلرخی : آرزو می کنم یا تو ۲۰ سال جوون شی یا من ۲۰ سال پیر
براي ابراهيم شاكري : آرزو مي كنم بيدار شي
براي مژگان انتخابي : آرزو مي كنم ماشين بخري
براي هليا : آرزو مي كنم واقعن شاد و خوشبخت بشي و هر وقت منو میبینی سلام کنی
براي جواد براتي : آرزو مي كنم 430 ميليون گير بياري - درست نوشتم؟!
براي سعيد قاضي : آرزو مي كنم 432 ميليون پول گيرت بياد
براي شكوفه آذر: آرزو مي كنم بتوني تو حاجي كلا يه خونه ي چوبي بسازي
براي سيد رضا يعقوبي : آرزو مي كنم يه باغ بزرگ داشته باشي
براي افسانه صادقي : آرزو مي كنم از دانشگاه اخراج بشي و ممنوع التحصيل بشي

این هم وضعیت ماهی سال نو ما در روز ۵ فروردین /

آخرین طرح جلدی که امسال کار کردم.

۸ ماه پیش این کار را روی یکی از دیوارهای شهر مشهد کشیدیم. من و مونا. روبروی خانه ی استیک بهار ۱۰ - مینا. تقریبا ۱.۷۰ سانت در ۷ متر.

یک روز برفی پدرم گفت که می خواهد بیاید دیدن من. توی آپارتمان طاقت نمی آورد و مدام می رفت توی ایوان و راه می رفت. کاملن او را می شناسم. کاملن.

عکس ها را دوست خوبم مونا انتخابی گرفته است. 

- داره برف می آد.

- می دونم.

این همه شهوت کلمه و حرف دارم. همین که به بازگو می رسد انگار .... به همه چیز شک می کنم به درست و نادرست. به یقین. این همه در فراز و نشیبم.

 بی خیال. طبق معمول ام پی تری در گوش پشت این میزهای اذیت کننده ام. (که هر چه میز اذیت کننده در دنیا هست جواد براتی ساخته) صدا تا آخر آخر زیاد است احتمالن تنها کسی که بیاید کافه حوصله ی حرف زدن با او را نخواهم داشت و دلم می خواهد بیاید مهدی شاکری است. ۰صدا تا آخر زیاد است این دستگاه کریتیو را دوست دارم. شارژی نیست باطری می خورد . هنوز چیزی از مکانیک و زیبایی دنیای قدیم در آن هست. در باطری و کودکی. اصلن حال می کنم که بروم توی فروشگاهی و برای وسیله ای که از آن استفاده می کنم و لذت می برم باطری بخرم. مثل وقتی برای چراغ قوه و یا قدیم تر از آن برای تفنگم که صداهای خوبی داشت موقع شلیک باطری می خریدم. my star هيچ چيز نمي خواهم بشنوم به جز همين صدايي كه مي شنوم.  "بخند تا شگفتي آغاز شود" . "در آسمان نوراني ام به تو نياز دارم" و حالا قطعه ي بعدي: "از راه رفتنش مي توني بفهمي كه اون مال منه.

مي دانم كه تمامي مفاهيمي كه برايشان سال ها وقت صرف شده مثل وفا - خيانت . نيك-  بد. و ..... همه و همه زير مجموعه ي مهر اند. همه مشتي كلمه ي انتزاعي هستند كه بقا را امكان مي دهند. و چيزي به جز مهر بر تمامي آنها چيره گي ندارد. وقتي اين همه - همه چيز در عين نظم و هماهنگي است.

حتي اندوه و حيراني من بخشي از اين نظم و ... است.

چه جاي شكر و شكايت ز نقش نيك و بد است / چو بر صحيفه ي هستي رقم نخواهد ماند

" از چشاش مي توني بفهمي كه قرار نيست كسي رو به بند بكشه. 

... تمام می شود . ... تمام نمی شود ... 

*-خودم باهاش غريبه ام

بر عکس ذائقه هادی من با ادبیات و شیوه ی روایت فرهاد بسیار حال می کنم. حتی اگر قرار باشد خودم را با خاک یکسان کند باز هم با شیوه ی پیشبرد داستان اش حال می کنم!

فکر می کنم در مشهد کتابفروشی امام کتاب را داشته باشد. 

پ.ن: از عکس هادی استفاده کردم امیدوارم راضی باشد.

................  تقدیم به سامیا - سوپر گرل من .......................

بعضیها کامنتی که میخواهند برای پست کسی بگذارند اینقدر به نظرشان شاهکار می آید که به یک پست تبدیلش میکنند و تو ی وبلاگشان میزنند آنقدر که حرفی برای گفتن ندارند و همین بعضیها اسهال احساسات هم دارند جوری که آدم حالش به هم میخورد.

*پ.ن. این را دوستی برای مطلب قبلی نوشته (از آنجا می دانم که دوست است که به جز دوستان کسی وبلاگ مرا نمی بیند. شاید چیزی از حقیقت در آن باشد. ها؟!)

هادی دوست عزیز من. تاثیر گذار بود. تاثیر گذار بود. تاثیر گذار بود.